Geef me 1 minuut en ik heb een geniale oefening die je helpt om meer compassie met jezelf te hebben.

Want het is raar – we hebben vaak meer compassie met de pijn van iemand anders dan met onze eigen pijn. Stel je voor dat iemand anders zit te huilen en dat je zegt: “Hey, hou eens op daarmee.” Maar dat is eigenlijk wel wat je bij jezelf doet.

Voel je een pijn of verdriet opkomen, dan druk je het zo snel mogelijk weg. En vaak ook nog met een soort irritatie: “Heb ik daar weer last van.” Dus dan heb je ook nog een oordeel over je eigen emoties. En dan ga je stapelen en je steeds slechter voelen. En dan krijg je een enorme hekel aan jezelf. Want het is allemaal zelfafwijzing.

Maar er is een geniale oefening voor – en die doe je in 1 minuut.
Het gaat als volgt:

Ik voel een emotie, maakt niet uit welke. Ik voel me gekwetst.
Ik ga dat eerst gewoon voelen.
En je kunt beschrijven hoe dat voelt in je lichaam.

Dan doe ik een stapje naar achteren en ik kijk naar mezelf.
Dan zeg ik: “Ah, die Alex die voelt zich gekwetst.”
En ik geef mezelf een hug.

Maar ik ben ook nog boos op mezelf dat ik gekwetst ben.
Dus doe ik nog een stapje naar achteren.
“Ah, die Alex – die is boos omdat ’ie gekwetst is.”

Met een zachte blik er even bij blijven.
Jezelf wat compassie geven.

Het is zo simpel dat het bijna belachelijk is.
Voor je het weet ga je nog van jezelf houden ook.

Probeer maar eens…
​